گردشگری را به شکل «کار» تعریف کرد و باعث شکلگیری گردشگری انبوه بهعنوان محصولی بستهبندی شده و استاندارد شد و بدین صورت گردشگری با تمامی انواع و اشکالش در دنیای مدرن امروز به صنعتی پیشتاز، اقتصادی و پُردرآمد، تبدیل شد.
گردشگری سلامت بهعنوان بخشی از گردشگری، جایگاهی دیرینه در تاریخ دارد. حدود ۴۰۰۰سال پیش از میلاد، سومریان نخستین مجتمع سلامت را در اطراف چشمههای آب گرم ساختند.
اما پیش از آن، یوگا و طب آیورودا در هند (حدود ۵۰۰۰ سال پیش)، شاید نقطه عطفی باشد بر سابقه گردشگری پزشکی در جهان.
رم نیز با ایجاد حمامها و چشمههای آبگرم علاوه بر یادگیری طب پزشکی برای دانشجویان، بهعنوان مرکز درمانی برای ثروتمندان، وارد صنعت گردشگری سلامت شد. یونانیان باستان با ساخت مجموعههای درمانی و سلامت «آسکلوپیا» که بهعنوان اولین مراکز سلامت و بهداشت دنیا مشهور است، موفق شدند مردم سراسر دنیا را برای بهدست آوردن سلامتی و درمان به این کشور جذب کنند. با سقوط تمدن رم، اما آسیا به نخستین مرکز گردشگری سلامت در دنیا تبدیل شد.
دنیای اسلام نیز با ساخت بیمارستان منصوری در قاهره (۱۲۴۸ میلادی) با ظرفیت پذیرش ۸۰۰۰نفر، به ارائه خدمات درمانی و مراقبتهای پزشکی به خارجیها، پا به این عرصه گذاشت.
در دوران رنسانس (بین قرنهای ۱۴ تا ۱۷میلادی)، انگلستان و فرانسه و در کل اروپا، طلایهدار توریسم سلامت و درمان در دنیا شدند و اما اولین درآمدهای هنگفت از طریق گردشگری سلامت در دنیا در انگلستان و در دوران پسارنسانس، بهدست آمد.
در ایران بوعلی سینا با دستهبندی منابع مختلف سلامت به سه دسته آسایشگاههای معنوی، چشمههای درمانی و آبهای گرم، نحوه استفاده و مزایای هردسته را مورد بررسی قرار داد.
با گذشت زمان، مفهوم گردشگری سلامت از این فراتر رفت و شامل مسافرت بیماران به منظور دریافت انواع خدمات پزشکی شد.
طبق تعریف امروز، گردشگری سلامت نوعی از گردشگری است که به منظور حفظ، بهبود و حصول مجدد سلامت جسمی و ذهنی فرد انجام میگیرد و شامل گردشگری پزشکی، درمانی و تندرستی میشود
یادداشتی از نیلوفر اعلمی
